Hiv: van besmetting naar aids

De evolutie van de besmetting met hiv tot aids gebeurt volgens een aantal stappen. Sinds de komst van antivirale medicatie is er wel heel wat veranderd voor mensen die leven met hiv. Om die reden komt dit ziekteverloop nog maar zelden voor.

Besmetting. De eigenlijke infectie verloopt meestal ongemerkt. Soms zijn er vage griepachtige klachten, zoals vermoeidheid en koorts, die snel weer verdwijnen. Een kleine groep geïnfecteerden, zo’n 10 à 20 procent, reageert heviger en heeft meteen hoge koorts. Het virus nestelt zich in de T4-cellen en vermenigvuldigt zich daar. Enkele dagen later verspreidt het zich in enorme hoeveelheden in het bloed. Daarom ben je kort na de besmetting erg besmettelijk voor anderen. Het virus verdwijnt nooit meer uit het lichaam.

Seropositief. Enkele weken nadat het virus in het lichaam is binnengedrongen begint het afweersysteem antistoffen aan te maken die het virus moeten bestrijden. Zodra deze antistoffen in het bloed worden aangetroffen spreken we van seropositiviteit. Vanaf zes weken tot zeven maanden na de besmetting is de meerderheid van wie besmet is seropositief geworden. Het kan ook sneller gaan. Seropositieven zijn nog niet ziek, ze zijn enkel besmet met hiv.

Incubatietijd. Na een korte of langere periode (meestal enkele jaren) wordt het virus opnieuw actiever. Het virus vermenigvuldigt zich massaal en vernietigt het immuunstelsel. De periode tussen de besmetting en het uitbreken van de ziekte noemt men de incubatietijd.

Aids. Je krijgt pas de diagnose 'aids' als hiv je afweer zo ernstig heeft aangetast dat je ziek wordt door een infectie die gewoonlijk door een gezonde afweer wordt bestreden.

Tijdsduur. Het is met de huidige wetenschappelijke kennis niet te voorspellen wie van de seropositieven ziek zal worden, noch hoelang na de besmetting. Iemand met hiv die geen medicijnen inneemt ontwikkelt hiv zich tot aids gemiddeld 10 tot 12 jaar na de infectie.

Het stadium waarin het afweersysteem volledig vernietigd is wordt full blown aids genoemd. Niet iedereen die aids heeft komt onmiddellijk in dit stadium terecht. Sommigen doorlopen eerst een tussenstadium dat de naam aids related complex (ARC) meekreeg. ARC-patiënten hebben soms gedurende korte of langere periodes weinig of geen klachten.

Opportunistische infecties maken van de verzwakking gebruik. Ziektekiemen die bij gezonde mensen geen problemen veroorzaken kunnen dat, door het verzwakte afweersysteem bij aids-patiënten, wel doen. Dit soort infecties worden opportunistische infecties genoemd omdat ze de gelegenheid benutten om toe te slaan. Ze kunnen soms levensbedreigend zijn.

Opportunistische infecties die vaak bij mensen met aids voorkomen zijn tuberculose, longontsteking, toxoplasmose (hersenabces) en candida oesofagitis (schimmelinfectie van de slokdarm). Naast deze infecties ontwikkelen mensen met aids ook vaker bepaalde tumoren, zoals Kaposi sarcoom (een tumor van de kleine bloedvaatjes) en lymfomen (tumoren van het beenmerg). Iemand die lijdt aan aids sterft dus niet direct ten gevolge van het hiv-virus, maar wel aan de gevolgen van deze opportunistische infecties.

← hiv